Home
Vertalingen
Stukken
Strips
Genealogie
CV
Links
Zoek

de Volkskrant van 4 december 1992, Kunst, recensie

Hybride muziek van Engelse componisten

Lloyd, Donatoni, Matthews, Francesconi en Turnage door Lonodon Sinfonietta o.l.v. Diego Masson. Concertgebouw, Amsterdam.

Eigenlijk zat London Sinfonietta op de verkeerde plek. Als het over nieuwe muziek gaat zijn er in Nederland immers nog steeds verschillende circuits, elk met hun eigen schaal, artistieke signatuur, en publiek. London Sinfonietta had niet in de grote zaal van het Concertgebouw moeten spelen; maar in Paradiso. Niet in de 'moderne' C-serie van het Concertgebouworkest, maar in de eigentijdse Proms-serie, het samenwerkingsverband van Nederlandse nieuwe muziek-ensembles.

London Sinfonietta is een kamerorkest van het type Schönberg- of ASKO-ensemble. Hoewel dergelijke solistisch bezette ensembles zeker niet misstaan in het Concertgebouw, was een deel van de recente Italiaanse en Engelse composities die woensdag tot klinken kwamen zo kleinschalig van karakter dat de muziek een beetje verdronk in de grote, lege zaal. Dat er weinig publiek zat was niet verwonderlijk: het programma sloot immers in het geheel niet aan bij de succesvolle mix van gematigd en werkelijk modern die de C-serie sinds enige jaren kenmerkt.

Met de kwaliteit was niets mis. London Sinfonietta beweegt zich op hetzelfde hoge niveau als het ASKO- of het Schönberg Ensemble, die trouwens het vorig seizoen al te gast waren in de C-serie. Dirigent Diego Masson is geheel op zijn taak berekend. Hij bewees dat twee weken geleden al toen hij het Xenakis Ensemble aanvoerde. Zijn interpretaties zijn secuur, helder, en vol elan.

Donatoni's Arpège en Francesconi's Da Capo stammen allebei uit 1986 en zijn allebei razend knap gemaakt. Het een is een kleurrijk, mozaïek-achtig spel met samenklanken; het ander een beweeglijk, iriserend spel met melodielijnen. Werkelijke verrassingen leverde het niet op, want het werk van de beide Italianen wordt hier, met name door toedoen van het Nieuw Ensemble, veel gespeeld.

De Engelse stukken vielen alle drie op door een nogal hybride karakter, alsof er meer in is gestopt dan er in past. Dat geldt vooral voor On all fours van Mark Anthony Turnage, een stuk met veel beweging, veel interessante effecten, maar ook veel obscuurs, zowel in de zwaar chromatische samenklanken als in de dichtgekitte suite-achtige vorm. Jonathan Lloyd woekert in Waiting tor Gozo (1982) geruime tijd met een simpel drietonig motief, tot hij de spanning laat omslaan in snel verglijdende flarden, waarin eerst Stravinsky en dan zelfs Gershwin opdoemt.

Colin Matthews' Contraflow intrigeerde het meest, en niet alleen doordat de percussieve basnoten weggelopen lijken uit de muziek van Louis Andriessen. Hoewel Matthews het stuk doorspekt met mini-concertjes voor alle deelnemenden, doet dat ternauwernood afbreuk aan de grote lijn van het stuk: een complex van botsende ritmische lagen, vol weerspannige zwemen van tonaliteit, dat na allerlei verwikkelingen een soort katharsis bereikt in traag aanzwellende, steeds vollere akkoorden.


© Frits van der Waa 2006